Marsha (l) en Rianne (10 jaar samen): "We zijn er voor elkaar. Altijd"De eerste jaren samen kenden hoge pieken en diepe dalen. Nu wordt hun relatie vooral gekenmerkt door stabiliteit, vertrouwen in elkaar en jezelf kunnen zijn. In oktober 2013 zijn Marsha en Rianne 10 jaar samen. Aan La-Vita.nl vertellen ze openhartig over hun relatie: "We zijn er voor elkaar. Altijd."

Lees meer...

Jessika (21) uit BraziliëHoe ziet het leven van lesbische vrouwen er in andere landen uit? LaVita interviewt vrouwen overal ter wereld om daar achter te komen en maakt kennis met de half-Duitse, half-Braziliaanse Jessika uit Rio de Janeiro, Brazilië: "Mensen zijn niet beledigd als je gaydar het een keertje mis heeft."

Lees meer...

Homoseksualiteit en religie gaan niet altijd goed samen. Welk geloof je ook hebt, je kunt vroeg of laat te maken krijgen met vooroordelen en afwijzing. In strenggelovige kringen gaat het soms zelfs zo ver dat je familie en je vrienden niets meer met je te maken willen hebben, en je kunt verstoten worden door de kerk of de moskee. Verhalen uit de Koran en de Bijbel (overigens dezelfde verhalen) vormen de basis voor de vooroordelen en de afwijzende houding ten opzichte van homoseksualiteit.

Lees meer...

COC-Voorlichting op het vmbo: "Een hand geven mag wel"In een doodgewoon klaslokaal van een vmbo-school zijn voor deze middag alle tafels aan de kant gezet. Als we binnenkomen zitten de jongeren al in een kring en kijken ons verwachtingsvol aan. Florien en Bart gaan op het bureau van de lerares zitten. De jongeren zijn rond de 14 jaar oud. Ik zie niet één blonde leerling. Het verbaast me hoe stil iedereen is als Florien en Bart vertellen waarvoor ze komen: een gastles van het COC. Bart is 28 en hij is homo. Florien is 27 en zij is biseksueel. En ik kom een dagje meekijken.

Lees meer...

Na wekenlang de sportschool systematisch 'vergeten' te hebben betreed ik voorzichtig de loopband, op mijn hardloopschoenen. Door de zaal drentelt een groep vrouwen die zich afvraagt of de les  vanavond doorgaat. Hun vraag wordt beantwoord wanneer de meest stoere fitnessinstructeur de vrouwen begroet en iedereen uitnodigt voor de Zumba-les. Hij ziet me stoeien op de loopband en vraagt of ik ook mee kom doen. Schuchter zeg ik nee, bang dat ik ondanks mijn danscapaciteiten als een zak aardappelen tussen de frivool bewegende dames zal staan, daarbij de ogenschijnlijk simpele pasjes verdraaiend tot ingewikkelde manoeuvres waarbij andermans ledematen niet gespaard blijven. Liever blijf ik aan de zijlijn joggen zodat ik mijn toekomstige So You Think You Can Dance-carrière niet kapot zie spatten op de metersgrote spiegel voor me.  

Lees meer...

Op de voorgrond het hekje; klik op de foto om Ciska dichterbij te halenOns lieflijke kleine huisje heeft – net als de meeste huizen in onze straat – een schattig klein voortuintje. Een warm stenen roodbruin muurtje omrandt het tuintje en een sierlijk smeedijzeren hekje vormt de toegang. Het geheel vormt een rustgevende overgang tussen de straat met het soms wel drukke voetpad en ons huis. Nooit staan er dronken mensen dicht tegen ons raam luid te kletsen. Zelden valt er vuilnis tegen onze gevel aan. En we merken het zelfs amper op wanneer de lijnbus passeert. Het hekje vormt een duidelijke grens tussen het jachtige van de dagelijkse bewegingen buiten en onze huiselijke oase. Waarom is het dan zo moeilijk voor onze bezoekers om dat hekje te sluiten? Maakt dat geen deel uit van de elementaire beleefdheid waarin de Britten zo enorm uitblinken? Of is het erg autistisch van me dat ik dit hekje graag te allen tijde gesloten zie?

Lees meer...

Laatst toegevoegd