Opa is dood. Of beter gezegd: Opa Scoot is dood. R had hem liefkozend Opa Scoot gedoopt, omdat hij op een coole scootmobiel rondracete, maar dat doet hij nu dus niet meer.
We hebben R. uitgelegd dat opa nu niet meer beweegt, niet meer kan eten en niet meer kan praten. Niet dat hij dat de laatste maanden nog kon, maar nu kan hij dus ook niet meer knuffelen, schrijven en via een slangetje eten. R. keek ons even afwachtend aan. Na een moment van gepaste stilte vroeg R. waar opa dan nu eigenlijk was. Mama L. vond het een goed moment om te vertellen dat opa nu een sterretje is en dat je hem 's avonds nog aan de hemel kunt zien stralen. Angst vlamde op in zijn oogjes. “Ik wil niet dood!” riep de kleine verschrikt uit.

Ongerust vroeg L. verder.
“Als ik later dood ben, wil ik helemaal geen sterretje worden!” legde hij uit. “Ik wil een olifant worden!”
L. zuchtte opgelucht. We hadden het kunnen weten. R.'s interesse gaat namelijk al geruime tijd uit naar olifanten. Na zijn verjaardag stond ons bescheiden huisje vol met olifantencuriosa: van olifanten die vlinders uit hun slurf blazen – ja, die bestaan – en olifantenslingers tot olifantentaart. En alles het liefst op ware grootte natuurlijk. Ik zie uit naar het moment dat zijn belangstelling uitgaat naar de mier.
Na zijn paniekuitbarsting verklaarden we snel dat je zelf mag kiezen wat je wilt worden als je later dood gaat. R. slaakte een zucht van opluchting en vervolgens bedachten we wat Opa Scoot zou kiezen. R. dacht een olifant, maar misschien toch ook wel een auto. Ik knikte. Waarom niet?
Hier bleef het uiteraard niet bij. In de dagen die volgden viel het woord 'dood' veelvuldig tijdens het spelen. Het badeendje is dood, die kan niet meer zwemmen en dobbert sneu met zijn kop onder water. De Duplo-trein denderde over Duplo-opa heen en toen R. het hondje van mijn zwager zag – een Japanse Cocker Spaniël voor de kenner, wat ik niet ben, want ik moest het even googelen – met een nogal lange tong die altijd droog en verschrompeld uit zijn bek hangt, verklaarde hij: “Die tong is ook dood.”

Ik zal altijd twee mooie herinneringen houden aan mijn schoonvader. De eerste was zijn warme welkom toen ik vers de familie kwam versterken als het nieuwe liefje van L., zijn oudste dochter. Hij legde zijn arm om me heen en verkondigde dat hij blij was met een extra dochter.
En hij was dol op zijn kleinkinderen. Hij was erg ziek op het laatst, maar toch had hij bij hem thuis  een film voor R. geregeld, compleet met popcorn. R. vond het geweldig. Met name door de bak popcorn, die hij overigens met een angstaanjagende snelheid naar binnen werkte.
En Opa Scoot zat volmaakt tevreden op de bank en genoot van zijn stoere kleinzoon, die met volgepropte hamsterwangen intens gelukkig zat te wezen.
Opa Scoot, ik hoop dat jij nu ook gelukkig zit te wezen, hetzij als olifant of als ster. Of auto, natuurlijk. Want wat ons betreft mag je zelf kiezen.

Marsha (l) en Rianne (10 jaar samen): "We zijn er voor elkaar. Altijd"De eerste jaren samen kenden hoge pieken en diepe dalen. Nu wordt hun relatie vooral gekenmerkt door stabiliteit, vertrouwen in elkaar en jezelf kunnen zijn. In oktober 2013 zijn Marsha en Rianne 10 jaar samen. Aan La-Vita.nl vertellen ze openhartig over hun relatie: "We zijn er voor elkaar. Altijd."

Lees meer...

Groeten uit Nigeria: "Ik kan niet open zijn over mijn liefde"Het lijkt zo simpel: je ontdekt dat je op vrouwen valt, vertelt het tegen iedereen die het mag weten en dan ga je verder met je leven. Behalve als je in Nigeria woont. Dan kun je je geaardheid maar beter voor je houden, vertelt de lesbische Liz* uit Nigeria aan LaVita. In Nigeria is homoseksualiteit verboden. En dus moet Liz haar liefde geheim houden.

Lees meer...

De roze loper ligt uit in de Janskerk (Utrecht) © Joep NaberKerk en homoseksualiteit gaan niet samen? Onzin, vindt de EUG (Oekumenische Studentengemeente) in Utrecht. Daar organiseren ze jaarlijks een Roze-Zondagviering, in 2013 voor de 25e keer. LaVita zocht uit hoe deze vieringen ontstaan zijn, wat ze betekenen en hoe conservatief de Nederlandse kerken eigenlijk echt zijn: "Al gaat het soms in het tempo van een schildpad met een gewond pootje - er verandert heus wel iets."

Lees meer...

nikita1In een latex pakje op de kerstmarkt van je school zelfgebakken cupcakes verkopen om LHBT's onder de aandacht te brengen, je moet het maar durven. Nikita (20), student audiovisuele vormgeving aan het Da Vinci College in Dordrecht, doet het gewoon. Nikita is lid van de Gay-Straight Alliance (GSA) van haar school. Een GSA bestaat uit een groep leerlingen die activiteiten organiseren om de acceptatie van LHBT-jongeren op scholen te vergroten: "Ons doel is dat iedereen zich op school comfortabel kan voelen."

Lees meer...

Natasja zit niet op FacebookIk ben niet te vinden op Facebook. En dus is de kans groot dat ik onbetrouwbaar ben, volgens een artikel in een Belgische krant. Blijkbaar heb je wat te verbergen als jij je virtuele deur gesloten houdt. Ik durf dat te betwijfelen. Ik zit gewoon niet te wachten op het onderhouden van contacten met de vroegere achterbuurvrouw of het broertje van mijn kleutervriendinnetje en nog zo’n 137 'vrienden'. Niet omdat ze niet leuk, lief en aardig zijn maar ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen voor zoveel 'vrienden'.

Lees meer...

Ciska vermomt zich als inheems-BritseIk ben trots op het feit dat ik op reis nooit opval als toerist. Bij een stadsbezoek werk ik op de hotelkamer altijd een degelijke dagplanning uit. Ik doorvors het stadsplan grondig en memoriseer de route gedetailleerd. Mijn toeristenverraders - een fototoestel, de plattegrond en mijn woordenboekje - verstop ik diep in mijn rugzak en vastberaden ga ik op pad.

Vol interesse neem ik de stad in me op, maar stiekem, met een verveeld gezicht. Ik laat mijn ogen rollen bij het passeren van traag wandelende, zoekende toeristen en laat een stevige zucht horen. Mijn zelfverzekerde tred heeft er al meer dan eens toe geleid dat zelfs de plaatselijke bevolking mij de weg vroeg naar het postkantoor of de dichtstbijzijnde cashautomaat. Triomf!

Lees meer...

Laatst toegevoegd