Opa is dood. Of beter gezegd: Opa Scoot is dood. R had hem liefkozend Opa Scoot gedoopt, omdat hij op een coole scootmobiel rondracete, maar dat doet hij nu dus niet meer.
We hebben R. uitgelegd dat opa nu niet meer beweegt, niet meer kan eten en niet meer kan praten. Niet dat hij dat de laatste maanden nog kon, maar nu kan hij dus ook niet meer knuffelen, schrijven en via een slangetje eten. R. keek ons even afwachtend aan. Na een moment van gepaste stilte vroeg R. waar opa dan nu eigenlijk was. Mama L. vond het een goed moment om te vertellen dat opa nu een sterretje is en dat je hem 's avonds nog aan de hemel kunt zien stralen. Angst vlamde op in zijn oogjes. “Ik wil niet dood!” riep de kleine verschrikt uit.

Ongerust vroeg L. verder.
“Als ik later dood ben, wil ik helemaal geen sterretje worden!” legde hij uit. “Ik wil een olifant worden!”
L. zuchtte opgelucht. We hadden het kunnen weten. R.'s interesse gaat namelijk al geruime tijd uit naar olifanten. Na zijn verjaardag stond ons bescheiden huisje vol met olifantencuriosa: van olifanten die vlinders uit hun slurf blazen – ja, die bestaan – en olifantenslingers tot olifantentaart. En alles het liefst op ware grootte natuurlijk. Ik zie uit naar het moment dat zijn belangstelling uitgaat naar de mier.
Na zijn paniekuitbarsting verklaarden we snel dat je zelf mag kiezen wat je wilt worden als je later dood gaat. R. slaakte een zucht van opluchting en vervolgens bedachten we wat Opa Scoot zou kiezen. R. dacht een olifant, maar misschien toch ook wel een auto. Ik knikte. Waarom niet?
Hier bleef het uiteraard niet bij. In de dagen die volgden viel het woord 'dood' veelvuldig tijdens het spelen. Het badeendje is dood, die kan niet meer zwemmen en dobbert sneu met zijn kop onder water. De Duplo-trein denderde over Duplo-opa heen en toen R. het hondje van mijn zwager zag – een Japanse Cocker Spaniël voor de kenner, wat ik niet ben, want ik moest het even googelen – met een nogal lange tong die altijd droog en verschrompeld uit zijn bek hangt, verklaarde hij: “Die tong is ook dood.”

Ik zal altijd twee mooie herinneringen houden aan mijn schoonvader. De eerste was zijn warme welkom toen ik vers de familie kwam versterken als het nieuwe liefje van L., zijn oudste dochter. Hij legde zijn arm om me heen en verkondigde dat hij blij was met een extra dochter.
En hij was dol op zijn kleinkinderen. Hij was erg ziek op het laatst, maar toch had hij bij hem thuis  een film voor R. geregeld, compleet met popcorn. R. vond het geweldig. Met name door de bak popcorn, die hij overigens met een angstaanjagende snelheid naar binnen werkte.
En Opa Scoot zat volmaakt tevreden op de bank en genoot van zijn stoere kleinzoon, die met volgepropte hamsterwangen intens gelukkig zat te wezen.
Opa Scoot, ik hoop dat jij nu ook gelukkig zit te wezen, hetzij als olifant of als ster. Of auto, natuurlijk. Want wat ons betreft mag je zelf kiezen.

Marsha (l) en Rianne (10 jaar samen): "We zijn er voor elkaar. Altijd"De eerste jaren samen kenden hoge pieken en diepe dalen. Nu wordt hun relatie vooral gekenmerkt door stabiliteit, vertrouwen in elkaar en jezelf kunnen zijn. In oktober 2013 zijn Marsha en Rianne 10 jaar samen. Aan La-Vita.nl vertellen ze openhartig over hun relatie: "We zijn er voor elkaar. Altijd."

Lees meer...

Groeten uit Louisiana - Len-LenNet als alle andere landen worstelen ook de Verenigde Staten met ethische dilemma’s. Zo is er op het moment veel discussie over bijvoorbeeld oorlogvoering, socialisme en zelfs over de liefde. In de V.S. verschillen de meningen over LGBT-rechten nogal. Mag een soldaat openlijk homoseksueel zijn? En mag iedereen met elkaar trouwen? Een staat die qua homowetgeving nog niet zo ver is, is Louisiana. Is het daar dan ook lastig om lesbisch te zijn? We vroegen het Len-Len Spence: "New Orleans is een van de leukste steden in de V.S. voor de LGBT-gemeenschap."

Lees meer...

De roze loper ligt uit in de Janskerk (Utrecht) © Joep NaberKerk en homoseksualiteit gaan niet samen? Onzin, vindt de EUG (Oekumenische Studentengemeente) in Utrecht. Daar organiseren ze jaarlijks een Roze-Zondagviering, in 2013 voor de 25e keer. LaVita zocht uit hoe deze vieringen ontstaan zijn, wat ze betekenen en hoe conservatief de Nederlandse kerken eigenlijk echt zijn: "Al gaat het soms in het tempo van een schildpad met een gewond pootje - er verandert heus wel iets."

Lees meer...

Galith (33) is joods en lesbisch: "Ik heb er enorm mee geworsteld"Opgegroeid in een traditioneel joods gezin, worstelde Galith (33) jarenlang met haar geaardheid. Ze liet het jodendom voor wat het was en ging op zoek naar zichzelf. Nu combineert zij beide aspecten van haar identiteit en zet zich in voor Exodays, een joods programma tijdens de Gay Pride: "Ik wil dat de joodse LHBT jongeren van nu niet dezelfde worsteling hoeven doormaken."

Lees meer...

Natasja is weer singleIk kom hem al een tijdje tegen, de sympathiek ogende Marnix. Met een spijkerbroek en gympen aan zit hij op zijn bank. Zijn rechterarm ligt gebogen over de rugleuning en hij hangt losjes naar de plek waar een vrouw behaaglijk zou kunnen zitten. Die plek is helaas leeg. Want, zo staat het in grote witte blokletters op het billboard: MARNIX HEEFT GEEN VRIENDIN. Ondanks of misschien dankzij dit gegeven vind ik Marnix al maanden een sympathieke vent en nu het pas uit is met A., voel ik me een gelijkgestemde. Al voel ik niet de behoefte om mijn gemis metersgroot met heel Nederland te delen.

Lees meer...

Op de voorgrond het hekje; klik op de foto om Ciska dichterbij te halenOns lieflijke kleine huisje heeft – net als de meeste huizen in onze straat – een schattig klein voortuintje. Een warm stenen roodbruin muurtje omrandt het tuintje en een sierlijk smeedijzeren hekje vormt de toegang. Het geheel vormt een rustgevende overgang tussen de straat met het soms wel drukke voetpad en ons huis. Nooit staan er dronken mensen dicht tegen ons raam luid te kletsen. Zelden valt er vuilnis tegen onze gevel aan. En we merken het zelfs amper op wanneer de lijnbus passeert. Het hekje vormt een duidelijke grens tussen het jachtige van de dagelijkse bewegingen buiten en onze huiselijke oase. Waarom is het dan zo moeilijk voor onze bezoekers om dat hekje te sluiten? Maakt dat geen deel uit van de elementaire beleefdheid waarin de Britten zo enorm uitblinken? Of is het erg autistisch van me dat ik dit hekje graag te allen tijde gesloten zie?

Lees meer...

Laatst toegevoegd