Ik ga het opnemen voor de jongens in onze samenleving. Want de vrouw neemt – als wraak op jarenlange onderdrukking? – een cruciale plaats in binnen de maatschappij, namelijk bij opvoeding van de jeugd op kinderdagverblijven, peuterspeelzalen en scholen. Nu vind ik dat niet erg – mijn oog wil ook wat – maar voor de kleine jongens onder ons is dat niet altijd bevorderlijk.

Jongens ontwikkelen zich motorisch en mentaal anders dan meisjes. Veel juffen laten de jongens niet experimenteren, maar bieden fijnmotorische knutseltjes aan. De meisjes vinden het prachtig, maar de jongens zijn daar nog niet aan toe en gaan draaien op hun stoel. Al snel worden ze als druk en onhandelbaar gezien en een stempel is gedrukt.

Dus toen L. en ik na mijn bevalling een jongen op mijn buik zagen liggen, beseften we dat we ons terdege moesten voorbereiden. De dag na de geboorte heeft L. hem aangegeven bij het gemeentehuis en direct daarna rende ze door naar de bieb om daar exemplaren van Pietje Bell, Dik Trom en Kruimeltje te lenen. Na deze grondig bestudeerd te hebben, dachten wij het 'Groote Opvoeden der Jongens' wel aan te kunnen. Want het devies klonk nogal simpel: jongens hebben bewegingsdrang en experimenteerlust, dus geef ze de ruimte. Dat dat een eufemisme was, begrepen we pas in de jaren die volgden.

Zo stond hij een keer voor me met mijn nieuwe mobieltje in de hand, zijn hoofd schuin en zijn warme puppy-ogen op mij gericht, en vroeg verwachtingsvol: “Mag ik dit kapot maken?”. Koortsachtig raadpleegde ik de schelmenromans en concludeerde dat dit in het voordeel was van zijn ontwikkeling. Terwijl de schroefjes en toetsen tegen mijn hoofd ketsten, zocht ik verdere informatie over de oplopende kostenposten voor ouders. Maar daar kon ik niets over vinden.

En soms heeft R. moeite om tijdens het eten rustig te blijven zitten. Dus toen Mama L. vroeg of hij soms liever wilde staan, knikte hij opgelucht en schrokte in een keer staand zijn dinosauruspoep, bavianenkots en geschaafde salamanders op (gewoon saucijzen, aardappelpuree en rode kool smaakte niet zo lekker).

Omdat R. graag tekent, hebben we – om de oplopende kosten toch enigszins in te dammen – speciale granieten stiften aangeschaft waarvan de punt niet ingedrukt kan worden. Na een creatieve uitbarsting van R. konden we namelijk de deuken in de tafel tellen, maar die stiften bleven, tot grote frustratie van onze Van Gogh, nog heel.

En tegenwoordig is R. helemaal into boksen; een kleine Muhammed Ali in de dop.  Aan zijn voetenwerk moet hij nog werken, maar zijn 'linkse directe' gaat met sprongen vooruit. Mijn 'defence' heeft snel verbetering nodig, want aankomende week moet ik mijn zonnebril weer op tijdens mijn werk.
Met een zak diepvrieserwten tegen mijn oog gedrukt bedenk ik me dat ik graag op een constructieve manier wil bijdragen aan zijn ontwikkeling, maar dat ik het misschien maar beter over een andere boeg kan gooien voor mijn en L.'s veiligheid. Vastberaden gooi ik Dik Trom en consorten het raam uit en vanavond lees ik R. de oude jeugdserie Floortje Bellefleur voor. Hopelijk begrijpt hij de hint. En als hij naar school gaat, kiezen L. en ik een school met alleen maar juffen.

Marsha (l) en Rianne (10 jaar samen): "We zijn er voor elkaar. Altijd"De eerste jaren samen kenden hoge pieken en diepe dalen. Nu wordt hun relatie vooral gekenmerkt door stabiliteit, vertrouwen in elkaar en jezelf kunnen zijn. In oktober 2013 zijn Marsha en Rianne 10 jaar samen. Aan La-Vita.nl vertellen ze openhartig over hun relatie: "We zijn er voor elkaar. Altijd."

Lees meer...

Lesbisch in Oeganda: "Ik kan elk moment vermoord worden"(Dit artikel dateert van februari 2014. Inmiddels is de omstreden antihomowet door het Oegandese constitutionele hof ongrondwettelijk verklaard; desondanks is homoseksualiteit nog steeds strafbaar)

"Hang ze op, ze rekruteren onze kinderen." Die boodschap plaatste het Oegandese blad Rolling Stone een aantal jaren geleden bij een lijst met namen, adressen en foto's van honderd Oegandese homo's en lesbiennes. Een van hen was de lesbische Kasha. Samen met David Kato spande ze een rechtszaak aan tegen het blad. Ze werden in het gelijk gesteld, maar niet lang daarna werd David vermoord.

Sindsdien is de situatie voor LHBT's in Oeganda alleen maar verslechterd; homoseksualiteit was al strafbaar, en op 23 februari 2014 tekende de Oegandese president Yoweri Museveni live op televisie een wet die het mogelijk maakt dat mensen die zich 'schuldig maken aan homoseksualiteit' straffen van 14 jaar cel tot levenslang krijgen. Kasha blijft zich desondanks inzetten voor gelijke rechten, maar, zo vertelt ze aan LaVita: "Ik kan alleen al door dit interview in de gevangenis belanden."

Lees meer...

Anita Chedi Shiwally, winnaar John Blankensteinprijs 2012Ze won de John Blankenstein prijs, ze is een enorme doorzetter en ze wordt door collega’s vergeleken met Jeanne d’Arc: maak kennis met Anita Chedi Shiwally. De van oorsprong Surinaamse activiste verhuisde naar Nederland toen ze twintig was, en nu vecht ze met hart en ziel voor gelijkheid en tegen discriminatie van holebi’s: "Het is mijn doel om in een wereld zonder discriminatie te leven."

Lees meer...

nikita1In een latex pakje op de kerstmarkt van je school zelfgebakken cupcakes verkopen om LHBT's onder de aandacht te brengen, je moet het maar durven. Nikita (20), student audiovisuele vormgeving aan het Da Vinci College in Dordrecht, doet het gewoon. Nikita is lid van de Gay-Straight Alliance (GSA) van haar school. Een GSA bestaat uit een groep leerlingen die activiteiten organiseren om de acceptatie van LHBT-jongeren op scholen te vergroten: "Ons doel is dat iedereen zich op school comfortabel kan voelen."

Lees meer...

Natasja gaat - nee, haat - kamperenBij de kampeerliefhebbers begint het weer te kriebelen. Vorig jaar was het volgens A. slechts een kwestie van tijd dat ik besmet zou raken met het kampeervirus dat haar al jaren overvalt. Om het proces wat te versnellen liet ze nummers van het tijdschrift Op Pad rondslingeren, nieste opzettelijk in mijn gezicht en plaatste haar nieuwe tent een middagje op mijn gazon om me met stralende ogen uit te nodigen voor de bezichtiging van haar blauwe aanwinst.    

Lees meer...

Ciska verovert de UK 5: 'Pas op, Ciska, links rijden!'Voor onze auto-overtocht van Aalter naar Milton Keynes kochten we een reis-dvd-speler voor Isaak. Allesvoorziend laadden we de speler volledig op, legden we alle vijftien dvd-doosjes van Isaak geordend klaar bij de passagierszetel en reden we zelfverzekerd weg. Wat hebben we gevloekt toen we, vlak nadat we de veerboot afreden, ontdekten dat alle dvd-doosjes leeg waren. Op één na! Vier uur lang werd onze rit begeleid door het Hopla-melodietje. Soms word ik nog badend in het zweet wakker met op mijn netvlies het beeld van dat witte konijn dat mij ritmisch achtervolgt in mijn dromen.

Op de lange verhuisritten na hebben we de dvd-speler nooit gebruikt. Isaak vraagt er ook niet naar. De reden daarvoor is, vrees ik, vrij eenvoudig: Inge en ik zorgen voor live entertainment bij onze discussies over de rijroutes. Meestal is Inge de chauffeur, zodat ik de kaart kan lezen. Ja, wij rijden GPS-loos. Uit principe, maar misschien nog meer omdat een GPS nog een derde opinie zou opleveren over de te volgen weg. Isaak krijgt steeds een variatie op drie onderstaande thema’s te horen.

Lees meer...

Laatst toegevoegd