Ik ga het opnemen voor de jongens in onze samenleving. Want de vrouw neemt – als wraak op jarenlange onderdrukking? – een cruciale plaats in binnen de maatschappij, namelijk bij opvoeding van de jeugd op kinderdagverblijven, peuterspeelzalen en scholen. Nu vind ik dat niet erg – mijn oog wil ook wat – maar voor de kleine jongens onder ons is dat niet altijd bevorderlijk.

Jongens ontwikkelen zich motorisch en mentaal anders dan meisjes. Veel juffen laten de jongens niet experimenteren, maar bieden fijnmotorische knutseltjes aan. De meisjes vinden het prachtig, maar de jongens zijn daar nog niet aan toe en gaan draaien op hun stoel. Al snel worden ze als druk en onhandelbaar gezien en een stempel is gedrukt.

Dus toen L. en ik na mijn bevalling een jongen op mijn buik zagen liggen, beseften we dat we ons terdege moesten voorbereiden. De dag na de geboorte heeft L. hem aangegeven bij het gemeentehuis en direct daarna rende ze door naar de bieb om daar exemplaren van Pietje Bell, Dik Trom en Kruimeltje te lenen. Na deze grondig bestudeerd te hebben, dachten wij het 'Groote Opvoeden der Jongens' wel aan te kunnen. Want het devies klonk nogal simpel: jongens hebben bewegingsdrang en experimenteerlust, dus geef ze de ruimte. Dat dat een eufemisme was, begrepen we pas in de jaren die volgden.

Zo stond hij een keer voor me met mijn nieuwe mobieltje in de hand, zijn hoofd schuin en zijn warme puppy-ogen op mij gericht, en vroeg verwachtingsvol: “Mag ik dit kapot maken?”. Koortsachtig raadpleegde ik de schelmenromans en concludeerde dat dit in het voordeel was van zijn ontwikkeling. Terwijl de schroefjes en toetsen tegen mijn hoofd ketsten, zocht ik verdere informatie over de oplopende kostenposten voor ouders. Maar daar kon ik niets over vinden.

En soms heeft R. moeite om tijdens het eten rustig te blijven zitten. Dus toen Mama L. vroeg of hij soms liever wilde staan, knikte hij opgelucht en schrokte in een keer staand zijn dinosauruspoep, bavianenkots en geschaafde salamanders op (gewoon saucijzen, aardappelpuree en rode kool smaakte niet zo lekker).

Omdat R. graag tekent, hebben we – om de oplopende kosten toch enigszins in te dammen – speciale granieten stiften aangeschaft waarvan de punt niet ingedrukt kan worden. Na een creatieve uitbarsting van R. konden we namelijk de deuken in de tafel tellen, maar die stiften bleven, tot grote frustratie van onze Van Gogh, nog heel.

En tegenwoordig is R. helemaal into boksen; een kleine Muhammed Ali in de dop.  Aan zijn voetenwerk moet hij nog werken, maar zijn 'linkse directe' gaat met sprongen vooruit. Mijn 'defence' heeft snel verbetering nodig, want aankomende week moet ik mijn zonnebril weer op tijdens mijn werk.
Met een zak diepvrieserwten tegen mijn oog gedrukt bedenk ik me dat ik graag op een constructieve manier wil bijdragen aan zijn ontwikkeling, maar dat ik het misschien maar beter over een andere boeg kan gooien voor mijn en L.'s veiligheid. Vastberaden gooi ik Dik Trom en consorten het raam uit en vanavond lees ik R. de oude jeugdserie Floortje Bellefleur voor. Hopelijk begrijpt hij de hint. En als hij naar school gaat, kiezen L. en ik een school met alleen maar juffen.

Vroeger man, nu vrouw, wat betekent dat voor je relatie?Miranda en Marian zijn op het oog een heel 'normaal' vrouwenstel. Maar van de 23 jaar dat ze bij elkaar zijn, is Miranda er pas zes vrouw. Daarvoor ging ze als man door het leven. LaVita praat met Marian en Miranda. Over stereotypen, opgaan in de massa, en undercover rondlopen in zowel de hetero- als de LHBT-scene.

Marian en Miranda leerden elkaar kennen tijdens het Festival Oude Muziek in Utrecht. Marian was op zoek naar een leuke jongen en Miranda paste precies in dat plaatje. Tijdens hun eerste afspraak sloeg de vonk nog niet over maar gelukkig tijdens hun tweede date wel. "We houden allebei erg van zingen en klassieke muziek, dat zorgde voor de klik," vertelt Marian. Al na een week vertelde Miranda dat er 'een meisje in haar zat': "Ik kon geen relatie voor me zien als ik dat zou moeten verzwijgen," zegt ze. "Ik zei erbij dat ik niet kon voorspellen waar die gevoelens toe zouden leiden."

Lees meer...

Silvia uit Mexico: 'Mensen moeten nog veel leren over homoseksualiteit.'Midden-Amerika loopt in vergelijking met Zuid-Amerika nog erg achter wat betreft acceptatie van LGBT. Er zijn zelfs landen waar het voor mannen nog steeds verboden is om seks met elkaar te hebben, zoals Belize (sinds 2003), Jamaica en Grenada en voor vrouwen ook in Barbados en de Dominicaanse Republiek. Hoe zit het dan met het overwegend katholieke Mexico? Kun je daar als lesbienne wel jezelf zijn? Silvia uit Mexico-Stad vertelt: "Ook mijn 'macho-familie' respecteert me."

Lees meer...

Lesbisch en Jehova's getuige: "Ik moest kiezen tussen de liefde en mijn familie"Een man mag het bed niet delen met een man zoals met een vrouw, dat is gruwelijk. Dit vermeldt het Bijbelboek Leviticus over homoseksualiteit. Voor Jehovah's getuigen, die ernaar streven de Bijbel zo letterlijk mogelijk te volgen, is het absoluut onaanvaardbaar een lesbische relatie aan te gaan. Dit ervoer ex-Jehovah's getuige Dominique (24) vijf jaar geleden, toen zij binnen de veilige grenzen van haar gemeenschap verliefd werd op haar beste vriendin: "Op dat moment moest ik een keuze maken die gevolgen zou hebben voor de rest van mijn leven."

Lees meer...

Emily (l) en Marita geven voorlichting op scholenVoor een klas met dertig kinderen vertellen dat je lesbisch bent: je moet het maar durven. Marita Terpstra (48) en Emily Gunter (24) doen het regelmatig. Zij geven voorlichting over seksuele diversiteit op scholen. LaVita interviewt hen over sociale acceptatie, stereotypen en de invloed van de media: "Het leukst is het als je een discussie krijgt."

Lees meer...

Natasja zit niet op FacebookIk ben niet te vinden op Facebook. En dus is de kans groot dat ik onbetrouwbaar ben, volgens een artikel in een Belgische krant. Blijkbaar heb je wat te verbergen als jij je virtuele deur gesloten houdt. Ik durf dat te betwijfelen. Ik zit gewoon niet te wachten op het onderhouden van contacten met de vroegere achterbuurvrouw of het broertje van mijn kleutervriendinnetje en nog zo’n 137 'vrienden'. Niet omdat ze niet leuk, lief en aardig zijn maar ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen voor zoveel 'vrienden'.

Lees meer...

Ciska vermomt zich als inheems-BritseIk ben trots op het feit dat ik op reis nooit opval als toerist. Bij een stadsbezoek werk ik op de hotelkamer altijd een degelijke dagplanning uit. Ik doorvors het stadsplan grondig en memoriseer de route gedetailleerd. Mijn toeristenverraders - een fototoestel, de plattegrond en mijn woordenboekje - verstop ik diep in mijn rugzak en vastberaden ga ik op pad.

Vol interesse neem ik de stad in me op, maar stiekem, met een verveeld gezicht. Ik laat mijn ogen rollen bij het passeren van traag wandelende, zoekende toeristen en laat een stevige zucht horen. Mijn zelfverzekerde tred heeft er al meer dan eens toe geleid dat zelfs de plaatselijke bevolking mij de weg vroeg naar het postkantoor of de dichtstbijzijnde cashautomaat. Triomf!

Lees meer...

Laatst toegevoegd