Ik ga het opnemen voor de jongens in onze samenleving. Want de vrouw neemt – als wraak op jarenlange onderdrukking? – een cruciale plaats in binnen de maatschappij, namelijk bij opvoeding van de jeugd op kinderdagverblijven, peuterspeelzalen en scholen. Nu vind ik dat niet erg – mijn oog wil ook wat – maar voor de kleine jongens onder ons is dat niet altijd bevorderlijk.

Jongens ontwikkelen zich motorisch en mentaal anders dan meisjes. Veel juffen laten de jongens niet experimenteren, maar bieden fijnmotorische knutseltjes aan. De meisjes vinden het prachtig, maar de jongens zijn daar nog niet aan toe en gaan draaien op hun stoel. Al snel worden ze als druk en onhandelbaar gezien en een stempel is gedrukt.

Dus toen L. en ik na mijn bevalling een jongen op mijn buik zagen liggen, beseften we dat we ons terdege moesten voorbereiden. De dag na de geboorte heeft L. hem aangegeven bij het gemeentehuis en direct daarna rende ze door naar de bieb om daar exemplaren van Pietje Bell, Dik Trom en Kruimeltje te lenen. Na deze grondig bestudeerd te hebben, dachten wij het 'Groote Opvoeden der Jongens' wel aan te kunnen. Want het devies klonk nogal simpel: jongens hebben bewegingsdrang en experimenteerlust, dus geef ze de ruimte. Dat dat een eufemisme was, begrepen we pas in de jaren die volgden.

Zo stond hij een keer voor me met mijn nieuwe mobieltje in de hand, zijn hoofd schuin en zijn warme puppy-ogen op mij gericht, en vroeg verwachtingsvol: “Mag ik dit kapot maken?”. Koortsachtig raadpleegde ik de schelmenromans en concludeerde dat dit in het voordeel was van zijn ontwikkeling. Terwijl de schroefjes en toetsen tegen mijn hoofd ketsten, zocht ik verdere informatie over de oplopende kostenposten voor ouders. Maar daar kon ik niets over vinden.

En soms heeft R. moeite om tijdens het eten rustig te blijven zitten. Dus toen Mama L. vroeg of hij soms liever wilde staan, knikte hij opgelucht en schrokte in een keer staand zijn dinosauruspoep, bavianenkots en geschaafde salamanders op (gewoon saucijzen, aardappelpuree en rode kool smaakte niet zo lekker).

Omdat R. graag tekent, hebben we – om de oplopende kosten toch enigszins in te dammen – speciale granieten stiften aangeschaft waarvan de punt niet ingedrukt kan worden. Na een creatieve uitbarsting van R. konden we namelijk de deuken in de tafel tellen, maar die stiften bleven, tot grote frustratie van onze Van Gogh, nog heel.

En tegenwoordig is R. helemaal into boksen; een kleine Muhammed Ali in de dop.  Aan zijn voetenwerk moet hij nog werken, maar zijn 'linkse directe' gaat met sprongen vooruit. Mijn 'defence' heeft snel verbetering nodig, want aankomende week moet ik mijn zonnebril weer op tijdens mijn werk.
Met een zak diepvrieserwten tegen mijn oog gedrukt bedenk ik me dat ik graag op een constructieve manier wil bijdragen aan zijn ontwikkeling, maar dat ik het misschien maar beter over een andere boeg kan gooien voor mijn en L.'s veiligheid. Vastberaden gooi ik Dik Trom en consorten het raam uit en vanavond lees ik R. de oude jeugdserie Floortje Bellefleur voor. Hopelijk begrijpt hij de hint. En als hij naar school gaat, kiezen L. en ik een school met alleen maar juffen.

Vroeger man, nu vrouw, wat betekent dat voor je relatie?Miranda en Marian zijn op het oog een heel 'normaal' vrouwenstel. Maar van de 23 jaar dat ze bij elkaar zijn, is Miranda er pas zes vrouw. Daarvoor ging ze als man door het leven. LaVita praat met Marian en Miranda. Over stereotypen, opgaan in de massa, en undercover rondlopen in zowel de hetero- als de LHBT-scene.

Marian en Miranda leerden elkaar kennen tijdens het Festival Oude Muziek in Utrecht. Marian was op zoek naar een leuke jongen en Miranda paste precies in dat plaatje. Tijdens hun eerste afspraak sloeg de vonk nog niet over maar gelukkig tijdens hun tweede date wel. "We houden allebei erg van zingen en klassieke muziek, dat zorgde voor de klik," vertelt Marian. Al na een week vertelde Miranda dat er 'een meisje in haar zat': "Ik kon geen relatie voor me zien als ik dat zou moeten verzwijgen," zegt ze. "Ik zei erbij dat ik niet kon voorspellen waar die gevoelens toe zouden leiden."

Lees meer...

Groeten uit Louisiana - Len-LenNet als alle andere landen worstelen ook de Verenigde Staten met ethische dilemma’s. Zo is er op het moment veel discussie over bijvoorbeeld oorlogvoering, socialisme en zelfs over de liefde. In de V.S. verschillen de meningen over LGBT-rechten nogal. Mag een soldaat openlijk homoseksueel zijn? En mag iedereen met elkaar trouwen? Een staat die qua homowetgeving nog niet zo ver is, is Louisiana. Is het daar dan ook lastig om lesbisch te zijn? We vroegen het Len-Len Spence: "New Orleans is een van de leukste steden in de V.S. voor de LGBT-gemeenschap."

Lees meer...

Rabbijn Marianne van Praag vaart mee tijdens de Gay PrideTijdens de Gay Pride 2014 vaart er voor het eerst een Joodse boot door de grachten van Amsterdam. Rabbijn Marianne van Praag (58) vaart mee. Na een jarenlange strijd voor gelijke rechten voor vrouwen binnen de joodse gemeenschap maakt zij nu een serieus statement door als geestelijk leider op de boot plaats te nemen. Aan LaVita vertelt ze over haar beweegredenen: "Het zou eigenlijk niet eens een issue moeten zijn dat ik meevaar."

Lees meer...

Tanja Ineke, voorzitter COC NederlandZe is betrokken, enthousiast, apetrots op ‘haar’ vereniging én heel toegankelijk. Ontmoet Tanja Ineke, sinds oktober 2012 voorzitter van COC Nederland: “Het COC is een ijzersterk merk.”

Tanja Ineke (1961) maakt er nooit een geheim van dat ze lesbisch is: “Het is onderdeel van wie ik ben. Het is niet het eerste wat ik vertel, maar als het ter sprake komt zeg ik het gewoon.” Al sinds haar coming-out, na haar middelbareschooltijd, is ze lid van het COC. “Als je tot een minderheid behoort, is het fijn dat mensen vanuit die minderheid jouw belangen willen behartigen,” zegt ze. Toen ex-voorzitter Wouter Neerings haar polste voor een bestuursfunctie, vond ze dat ‘een heel mooie gedachte’, maar ze had op dat moment haar handen al vol aan het voorzitterschap van de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen: “Mijn vrouw Marianne en ik hebben zelf pleegkinderen. Ik heb me veertien jaar ingezet voor de belangenbehartiging van pleeggezinnen en ik wilde wel iets anders, maar alleen als ik mijn functie bij de NVP goed zou kunnen overdragen. Dat kon in 2012.”

Lees meer...

Klik op deze foto om Ciska's sletsen te zien!

"Barbie kan alles!" zingen kittig klinkende meiden tijdens het reclameblok. Op het televisiescherm zie ik twee meisjes met een minuscuul strijkboutje plaatjes strijken op een Barbie outfitje. Dan spatten er knalroze letters van het scherm: "Met Barbie kan alles!" Gefascineerd lees ik de woorden. In mijn jeugd leek Barbie vooral talent te hebben voor het passen van talloze kledingsetjes om vervolgens in haar roze cabrio naar Ken te rijden. Ik had meer interesse in de actiefiguren van Star Wars en de superhelden die de straten schoon veegden van gespuis. Ik bouwde met de welbekende Deense steentjes auto's en huizen nauwkeurig volgens de bijgeleverde bouwtekeningen. Barbie vond ik maar stom.

Lees meer...

Ciska verovert de UK 3: OverruledBelgen en het volgen van regels: een eeuwig moeilijke combinatie. Belgen knijpen oogjes dicht en willen niet te rigide zijn bij regels, die we uiteindelijk beter suggesties noemen. In het buitenland is het voor ons Belgen moeilijk om te weten welke afspraken wel en niet gevolgd moeten worden. Het correct volgen van geschreven én ongeschreven regels is nochtans dé sleutel tot integratie. Als immigrant voor een jaar doe ik extra mijn best. Zo ook vorige vrijdag.

Lees meer...

Laatst toegevoegd