Ik ga het opnemen voor de jongens in onze samenleving. Want de vrouw neemt – als wraak op jarenlange onderdrukking? – een cruciale plaats in binnen de maatschappij, namelijk bij opvoeding van de jeugd op kinderdagverblijven, peuterspeelzalen en scholen. Nu vind ik dat niet erg – mijn oog wil ook wat – maar voor de kleine jongens onder ons is dat niet altijd bevorderlijk.

Jongens ontwikkelen zich motorisch en mentaal anders dan meisjes. Veel juffen laten de jongens niet experimenteren, maar bieden fijnmotorische knutseltjes aan. De meisjes vinden het prachtig, maar de jongens zijn daar nog niet aan toe en gaan draaien op hun stoel. Al snel worden ze als druk en onhandelbaar gezien en een stempel is gedrukt.

Dus toen L. en ik na mijn bevalling een jongen op mijn buik zagen liggen, beseften we dat we ons terdege moesten voorbereiden. De dag na de geboorte heeft L. hem aangegeven bij het gemeentehuis en direct daarna rende ze door naar de bieb om daar exemplaren van Pietje Bell, Dik Trom en Kruimeltje te lenen. Na deze grondig bestudeerd te hebben, dachten wij het 'Groote Opvoeden der Jongens' wel aan te kunnen. Want het devies klonk nogal simpel: jongens hebben bewegingsdrang en experimenteerlust, dus geef ze de ruimte. Dat dat een eufemisme was, begrepen we pas in de jaren die volgden.

Zo stond hij een keer voor me met mijn nieuwe mobieltje in de hand, zijn hoofd schuin en zijn warme puppy-ogen op mij gericht, en vroeg verwachtingsvol: “Mag ik dit kapot maken?”. Koortsachtig raadpleegde ik de schelmenromans en concludeerde dat dit in het voordeel was van zijn ontwikkeling. Terwijl de schroefjes en toetsen tegen mijn hoofd ketsten, zocht ik verdere informatie over de oplopende kostenposten voor ouders. Maar daar kon ik niets over vinden.

En soms heeft R. moeite om tijdens het eten rustig te blijven zitten. Dus toen Mama L. vroeg of hij soms liever wilde staan, knikte hij opgelucht en schrokte in een keer staand zijn dinosauruspoep, bavianenkots en geschaafde salamanders op (gewoon saucijzen, aardappelpuree en rode kool smaakte niet zo lekker).

Omdat R. graag tekent, hebben we – om de oplopende kosten toch enigszins in te dammen – speciale granieten stiften aangeschaft waarvan de punt niet ingedrukt kan worden. Na een creatieve uitbarsting van R. konden we namelijk de deuken in de tafel tellen, maar die stiften bleven, tot grote frustratie van onze Van Gogh, nog heel.

En tegenwoordig is R. helemaal into boksen; een kleine Muhammed Ali in de dop.  Aan zijn voetenwerk moet hij nog werken, maar zijn 'linkse directe' gaat met sprongen vooruit. Mijn 'defence' heeft snel verbetering nodig, want aankomende week moet ik mijn zonnebril weer op tijdens mijn werk.
Met een zak diepvrieserwten tegen mijn oog gedrukt bedenk ik me dat ik graag op een constructieve manier wil bijdragen aan zijn ontwikkeling, maar dat ik het misschien maar beter over een andere boeg kan gooien voor mijn en L.'s veiligheid. Vastberaden gooi ik Dik Trom en consorten het raam uit en vanavond lees ik R. de oude jeugdserie Floortje Bellefleur voor. Hopelijk begrijpt hij de hint. En als hij naar school gaat, kiezen L. en ik een school met alleen maar juffen.

Marsha (l) en Rianne (10 jaar samen): "We zijn er voor elkaar. Altijd"De eerste jaren samen kenden hoge pieken en diepe dalen. Nu wordt hun relatie vooral gekenmerkt door stabiliteit, vertrouwen in elkaar en jezelf kunnen zijn. In oktober 2013 zijn Marsha en Rianne 10 jaar samen. Aan La-Vita.nl vertellen ze openhartig over hun relatie: "We zijn er voor elkaar. Altijd."

Lees meer...

Groeten uit Nigeria: "Ik kan niet open zijn over mijn liefde"Het lijkt zo simpel: je ontdekt dat je op vrouwen valt, vertelt het tegen iedereen die het mag weten en dan ga je verder met je leven. Behalve als je in Nigeria woont. Dan kun je je geaardheid maar beter voor je houden, vertelt de lesbische Liz* uit Nigeria aan LaVita. In Nigeria is homoseksualiteit verboden. En dus moet Liz haar liefde geheim houden.

Lees meer...

Rabbijn Marianne van Praag vaart mee tijdens de Gay PrideTijdens de Gay Pride 2014 vaart er voor het eerst een Joodse boot door de grachten van Amsterdam. Rabbijn Marianne van Praag (58) vaart mee. Na een jarenlange strijd voor gelijke rechten voor vrouwen binnen de joodse gemeenschap maakt zij nu een serieus statement door als geestelijk leider op de boot plaats te nemen. Aan LaVita vertelt ze over haar beweegredenen: "Het zou eigenlijk niet eens een issue moeten zijn dat ik meevaar."

Lees meer...

COC-Voorlichting op het vmbo: "Een hand geven mag wel"In een doodgewoon klaslokaal van een vmbo-school zijn voor deze middag alle tafels aan de kant gezet. Als we binnenkomen zitten de jongeren al in een kring en kijken ons verwachtingsvol aan. Florien en Bart gaan op het bureau van de lerares zitten. De jongeren zijn rond de 14 jaar oud. Ik zie niet één blonde leerling. Het verbaast me hoe stil iedereen is als Florien en Bart vertellen waarvoor ze komen: een gastles van het COC. Bart is 28 en hij is homo. Florien is 27 en zij is biseksueel. En ik kom een dagje meekijken.

Lees meer...

Klik op deze foto om Ciska's sletsen te zien!

"Barbie kan alles!" zingen kittig klinkende meiden tijdens het reclameblok. Op het televisiescherm zie ik twee meisjes met een minuscuul strijkboutje plaatjes strijken op een Barbie outfitje. Dan spatten er knalroze letters van het scherm: "Met Barbie kan alles!" Gefascineerd lees ik de woorden. In mijn jeugd leek Barbie vooral talent te hebben voor het passen van talloze kledingsetjes om vervolgens in haar roze cabrio naar Ken te rijden. Ik had meer interesse in de actiefiguren van Star Wars en de superhelden die de straten schoon veegden van gespuis. Ik bouwde met de welbekende Deense steentjes auto's en huizen nauwkeurig volgens de bijgeleverde bouwtekeningen. Barbie vond ik maar stom.

Lees meer...

Ciska verovert de UK: hoe koffie bestellen veel weg heeft van een coming-outHoe je je koffie drinkt, zegt iets over wie je bent. Koffie is een deel van je identiteit. Ik drink mijn koffie graag puur: een gewone stevige kop zwarte koffie waarbij het aroma en de branding mooi tot hun recht komen.

Hier in de UK lijken Starbucks en Costa definitief hun stempel gedrukt te hebben op het koffiedrinken. Dit impliceert dat een gewone, zwarte koffie kopen geen sinecure is. Steeds krijg je bijvragen over welke extra smaakjes je in je koffie wilt, terwijl je eigenlijk de meest eenvoudige bestelling plaatst. Soms voelt het als een coming out bij iemand die maar niet kan geloven dat je op vrouwen valt. Een coming out waarbij je steeds opnieuw moet bevestigen dat je echt enkel in vrouwen geïnteresseerd bent en werkelijk geen man mist in je relatie. Een coming out bij iemand die nog nooit een lesbienne "in het echt" gezien heeft.

Lees meer...

Laatst toegevoegd